လူထုစိန္ဝင္း
(၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ေအာက္တုိဘာလ ၁၉ ရက္ေန႔ထုတ္ Weekly Eleven ဂ်ာနယ္ မွာ ေဖာ္ျပထားတဲ့ ေဆာင္းပါး ျဖစ္ပါတယ္။)
စာေတြ ေရးေနတာ ႏႇစ္ပရိေစၧဒ မနည္းေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္အလုပ္မို႔သာ ၀တၲရားမပ်က္ လုပ္ေနတာ။ ရာႏႈန္းျပည့္ အားရ ေက်နပ္တယ္လို႔ေတာ့ ဘယ္အခါမႇ မရႇိခဲ့ဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဆိုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေရးေရး ဘာမႇအရာ ေရာက္တယ္လို႔ မခံစားရလို႔ပဲ။
အတိုင္းအဆမရႇိ ေမတၲာေတြေၾကာင့္
တစ္ခါတေလ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ 'ေဟာရင္းသာ ပ်ံေတာ္မူလိမ့္မယ္' လို႔ေတာင္ ေရးမိသြားတယ္။ ႏႇစ္ေပါင္း ႏႇစ္ဆယ္ေက်ာ္ အတြင္း ေရးခဲ့တဲ့စာေတြ နည္းတာ မဟုတ္ဘူး။ စုၿပီးထုတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြေတာင္ေလး ဆယ္ေက်ာ္ ငါးဆယ္နီးပါး ရႇိေနၿပီ။ ေရးရက်ဳိး နပ္တယ္လို႔ ေက်နပ္အားရ ျဖစ္ရတာမ်ဳိး မရႇိဖူးဘူး။ အတိုင္းအဆမရႇိ ႀကီးမားတဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ေမတၲာကို ရရႇိ ခံစားေနရတာေလး တစ္ခုေၾကာင့္ပဲ အဆက္မျပတ္ေရး ျဖစ္ေနတာ။ အမႇန္ေျပာရရင္ အခ်ိန္မေရြး ႀကံဳေတြ႕ရႏုိင္တဲ့ အႏၲရာယ္ အသြယ္သြယ္ကို စဥ္းစားလိုက္တဲ့အခါ ေရးသင့္တယ္လို႔ေတာင္ မထင္မိပါဘူး။
ထင္းခုတ္စားေတာင္ ရပါတယ္
စာေတြအမ်ားႀကီး ေရးေတာ့ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး ရေနတယ္ မဟုတ္လားလို႔ ေမးစရာ ရႇိတယ္။ မႇန္ပါတယ္။ အမ်ားႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ အသင့္အတင့္ ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒါေလာက္ ေငြေၾကးကေတာ့ ျမန္မာျပည္မႇာ ဆရာႀကီး သခင္ ကိုယ္ေတာ္မိႈင္း ေျပာခဲ့သလို ''ထမင္း တစ္လုတ္ေတာ့ ထင္းခုတ္ စားရင္ေတာင္ ရပါတယ္'' လို႔ေျပာရမႇာပါ။ ရႇမ္းျပည္နယ္ တက္ၿပီး ေကာ္ဖီေလး စိုက္လိုက္၊ လိေမၼာ္ေလး စိုက္လုိက္ လုပ္ေနတာက အႏၲရာယ္ ကင္းေဘးကင္း ျဖစ္႐ံုမက က်န္းမာေရး အတြက္ပါ အလြန္ ေကာင္းတာေပါ့။ အဲဒီလို ေနခ်င္စိတ္ အခုထိရႇိ ေနေသးတယ္။ ဒါေပမဲ့ အတိတ္က ၀ဋ္ေႂကြးေတြက မကုန္ေသးေတာ့ စာေရးတဲ့ အလုပ္ကို မစြန္႔ႏုိင္ဘူး။ ရန္ကုန္ဟာ ကိုယ့္အတြက္ ပဋိ ႐ူပေဒသ မဟုတ္ေပမယ့္ မခြာႏုိင္ဘူး။ တြယ္ကပ္ၿပီး ေနေနရဆဲ ျဖစ္တယ္။
႐ုတ္တရက္ ေျပာင္းသြား
ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ပခံုးေပၚတင္ၿပီး ထမ္းထားတဲ့ တာ၀န္မို႔ မညည္းမညဴ လုပ္ကိုင္ေနေပမယ့္ အားတက္သေရာ မရႇိလႇတာ ေတာ့ အမႇန္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ အခုႏႇစ္လ၊ သံုးလအတြင္းမႇာ အေျခအေနေတြ ႐ုတ္တရက္ ေျပာင္းသြားတယ္။ ႏႇစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ေလာက္ အတြင္း ဘယ္တုန္းကမႇ မၾကားဖူးတဲ့ 'ျပည္သူလူထု' ဆိုတဲ့အသံေတြ ညံေနေအာင္ ၾကားလာရၿပီး၊ အရင္က ထုတ္ေ၀ခြင့္ အႀကိမ္ႀကိမ္ ပယ္ခ်ခံရတဲ့ ကိုယ့္ စာအုပ္ေတြ ထုတ္ေ၀ခြင့္ ျပန္ရလာတယ္။ ေန႔စဥ္ေရးေနတဲ့ စာမူေတြလည္း ပရိသတ္ လက္ထဲ ျမန္ျမန္ ဆန္ဆန္ ေရာက္လာတယ္။ ပုဂၢလိက ေၾကးမံု သတင္းစာတို႔၊ လူထုသတင္းစာတို႔ ေခတ္ကတည္းက အတူ လက္တြဲလာခဲ့တဲ့ ေသြးေသာက္ႀကီး ဦး၀င္းတင္ရဲ႕စာအုပ္ေတြလည္း ထုတ္ေ၀ခြင့္ရလို႔ တစ္အုပ္ၿပီး တစ္အုပ္ ျပန္ထြက္လာတာ ၀မ္းသာစရာေတြ႕ရတယ္။
တံခါးဖြင့္ထားတယ္
အဲဒီေနာက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ၀န္ႀကီး ဦးေအာင္ၾကည္နဲ႔ ေတြ႕တယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ သတင္းနဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြ ဂ်ာနယ္ေတြမႇာ ေဖာ္ျပခြင့္ ရလာတယ္။ ၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေတြ႕ၾကတယ္။ သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္က ျပည္သူေတြ လိုခ်င္တဲ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို မျဖစ္မေန အေကာင္အထည္ ေဖာ္မယ္။ ျပည္သူက ေရြးေကာက္ တင္ေျမႇာက္ထားသူမ်ား ျဖစ္လို႔ ျပည္သူ႔ဆႏၵကို ေလးစားမယ္။ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရေအာင္ အျမန္ဆံုး ေဆာင္ရြက္မယ္။ ဒီမိုကေရစီ လုိလားသူ အားလံုးနဲ႔ ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္ ႏုိင္ေအာင္ နည္းလမ္းေတြ ရႇာႀကံမယ္။ မတူတာေတြ အသာထားၿပီး တူတာေတြကို အတူ ပူးေပါင္း လုပ္ေဆာင္မယ္။ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံ ဥပေဒကို လက္မခံ ႏိုင္ေသးသူမ်ားနဲ႔ပါ လက္တြဲ ေဆာင္ရြက္ ႏိုင္ေအာင္ ညႇိႏိႈင္း ေဆြးေႏြးဖို႔ တံခါး ဖြင့္ထားတယ္ ဆိုတဲ့ စကားေတြ ေျပာၾကားလာခဲ့တယ္။
ေပၚလစီ ေဆာင္းပါး
အဲဒီအခ်ိန္မႇာ ဧရာ၀တီျမစ္ဆံု ေဒသမႇာ တ႐ုတ္ကုမၸဏီက ဧရာမေရကာတာႀကီး တစ္ခု တည္ေဆာက္မယ့္ ကိစၥကို ျပည္သူလူထု တစ္ရပ္လံုးက မလိုလားတဲ့ အေၾကာင္း ပုံစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ တင္ျပမႈေတြ က်ယ္က်ယ္ ျပန္႔ျပန္႔ ျဖစ္လာတယ္။ ဒီအသံေတြကို ေခ်ဖ်က္ဖို႔ အစိုးရ သတင္းစာေတြမႇာ ထံုးစံအတိုင္း 'ေပၚလစီ ေဆာင္းပါး' တစ္ပုဒ္ ထည့္လိုက္တယ္။ လွ်ပ္စစ္၀န္ထမ္း တစ္ဦး အမည္ခံၿပီး ထည့္တဲ့ ေဆာင္းပါးမႇာ ျမစ္ဆံုေရကာတာ ေဆာက္လုပ္တဲ့ အတြက္ အက်ဳိးအ ျမတ္ေတြ ဘယ္လိုရရႇိမယ္ ဆိုတဲ့အခ်က္ေတြကို ေပၚလစီေဆာင္းပါးမ်ား ထံုးစံအတိုင္း ရႊန္းရႊန္း ေ၀ေအာင္ ေရးသား ထားတာေတြ႕ရတယ္။
ေစ်းဦးေပါက္ခြင့္ျပဳ
အဲဒီေဆာင္းပါး ပါလာတဲ့ေန႔မႇာ ပဲ Weekly Eleven ရဲ႕ စီအီးအိုက အြန္လိုင္း ဂ်ာနယ္မႇာ ဒီေဆာင္းပါးကို ကန္႔ကြက္ေၾကာင္း၊ အခ်က္အလက္ အခိုင္အမာနဲ႔ ျပန္လည္ ေရးသားလိုက္တယ္။ ပံုႏႇိပ္ ဂ်ာနယ္ထဲမႇာလည္း အျပည့္အစံု ေဖာ္ျပခဲ့တယ္။ ဒါဟာ ႏႇစ္ငါးဆယ္ အတြင္း ျမန္မာ စာနယ္ဇင္း ေလာကရဲ႕ မႇတ္တိုင္ တစ္ခု ျဖစ္သြားတယ္။ အစိုးရ သတင္းစာမႇာပါတဲ့ ေဆာင္းပါးကို ျပန္လည္ ေ၀ဖန္ ေခ်ပတဲ့စာမ်ဳိး ဘယ္တုန္း ဘယ္အခါကမႇ မေရးဖူးခဲ့ဘူး။ စာေပ စိစစ္ေရးကလည္း ဘယ္ေတာ့မႇ ခြင့္မျပဳခဲ့ဘူး။ ဒီတစ္ခါ ေစ်းဦးေပါက္ ခြင့္ျပဳတာ ျဖစ္တယ္။
မႀကံဳဖူးတဲ့ ေပါင္းစည္းမႈ
အဲဒီ ကန္႔ကြက္ ေ၀ဖန္ခ်က္ ပါလာၿပီးတဲ့ေနာက္ ဧရာ၀တီ ကယ္တင္ေရး အသံေတြ ပိုညံလာတယ္။ ျပည္သူလူထုႀကီး တစ္ရပ္လံုး မႀကံဳဖူးတဲ့ စည္းလံုးမႈမ်ဳိးနဲ႔ ညီၫြတ္ ေပါင္းစည္း သြားတယ္။ တကယ္ကို အံ့ၾသစရာ ေပါင္းစည္း ညီၫြတ္မႈႀကီး ျဖစ္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း ႏုိင္ငံေရး ပါတီေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမား ေတြက ျပည္သူ လူထုႀကီးရဲ႕ ေနာက္က လိုက္လာၾကၿပီး လႊတ္ေတာ္ထဲအထိ ဂယက္ေတြေရာက္ သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ျမစ္ဆံုေရကာတာ ေဆာက္လုပ္ေရးကို သူ႔အစိုးရ လက္ထက္မႇာ ဆက္မလုပ္ ေတာ့ဘဲ ရပ္စဲထားမယ္ဆိုတဲ့ သမၼတႀကီးရဲ႕ လႊတ္ေတာ္ကို ေပးပို႔တဲ့သ၀ဏ္လႊာ ႐ုတ္တရက္ ေပၚထြက္လာခဲ့တယ္။
နတ္လူသာဓုေခၚ
လံုး၀ေမွ်ာ္လင့္ မထားတဲ့ ေၾကညာခ်က္ ျဖစ္တာေၾကာင့္ လူေတြအားလံုး မယံုႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားၾကၿပီး နီးစပ္ရာ မိတ္သဂၤဟေတြဆီ ဖုန္းဆက္ ေမးလိုက္ၾကတာ အဲဒီေန႔ကေတာ့ ဖုန္းလိုင္းေတြ အားတယ္လို႔ကို ရႇိမႇာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ အိမ္ကဖုန္းလည္း ဆက္တိုက္ ျမည္ေနေတာ့တယ္။ တခ်ဳိ႕ဖုန္းဆက္ရင္း မ်က္ရည္ေတာင္ က်ရႇာၾကတယ္။ ၀မ္းသာတယ္ ဆိုတာထက္ ပိုလိမ့္မယ္။ ျပည္သူေတြရဲ႕ လိုအင္ဆႏၵကို ဘယ္တုန္းကမ်ား ျဖည့္ဆည္း ေပးဖူးတယ္ ရႇိလို႔လဲ။ သမၼတႀကီးကို သာဓု ေခၚၾကတယ္။ နတ္လူသာဓု ေခၚၾကတယ္လို႔ေတာင္ ေျပာရလိမ့္မယ္ ထင္မိတယ္။
ဆန္႔က်င္ဘက္က ရပ္ခဲ့တာ
သာမန္ ျပည္သူေတြ ဆိုတာထား ႏႇစ္ေပါင္း ငါးဆယ္ လံုးလံုး တက္လာသမွ် အစိုးရတုိင္းကို တစ္ႀကိမ္ တစ္ခါေတာင္ အေကာင္း မေျပာဖူးတဲ့ မိမိ ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ေမးလာသမွ် မီဒီယာတိုင္းကို ႀကိဳဆိုေၾကာင္း၊ ၀မ္းသာေၾကာင္း၊ ေက်းဇူး တင္ေၾကာင္း ေျပာတဲ့အထိ ျဖစ္သြားတယ္။ တကယ္ပါ။ ႏႇစ္ေပါင္း ငါးဆယ္လံုးလံုး ဆန္႔က်င္ဘက္က ရပ္ခဲ့တာပါ။ ေတာ္လႇန္ေရး ေကာင္စီ အစိုးရကို မေထာက္ခံသလို၊ ျမန္မာ့ဆိုရႇယ္လစ္ အစိုးရကိုလည္း မေထာက္ခံဘူး။ ၁၉၈၈ ေနာက္ပိုင္း အစိုးရေတြကိုလည္း မေထာက္ခံဘူး။ အမ်ဳိးသား ညီလာခံကို မေထာက္ခံသလို၊ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒကိုလည္း လက္မခံဘူး။ ေရြးေကာက္ပြဲကို မေထာက္ခံသလို ေပၚထြက္လာတဲ့ လႊတ္ေတာ္တို႔၊ အစိုးရတို႔ကိုလည္း မေထာက္ခံဘူး။ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတႀကီးနဲ႔ တျခားထိပ္ပိုင္း ပုဂၢိဳလ္ေတြက ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို မျဖစ္မေန အေကာင္အထည္ ေဖာ္မယ္လို႔ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေျပာေနလည္း မယံုေသးဘူး။ ေစာင့္ၾကည့္ ဦးမယ္လို႔ပဲ ဆံုးျဖတ္ထားခဲ့တယ္။
မနာယူဘဲ မေနႏုိင္
ဒီလိုလူေတာင္ ဧရာ၀တီ ကိစၥက်ေတာ့ သတင္းသမားရဲ႕ ၀ိညာဥ္ (Conscience)က သတိ ေပးလာတာကို မနာယူဘဲ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သတင္းသမား ဆိုတာ ေကာင္းတာေတြ႕ရင္ ေကာင္းတယ္ ေရးရမယ္။ မႇန္တာ ေတြ႕ရင္ မႇန္တယ္ ေရးရမယ္လို႔ တစ္သက္လံုး နာယူ မႇတ္သားခဲ့ရတာ မဟုတ္လား။ ျပည္သူ႕ မ်က္ႏႇာက လြဲၿပီး ဘယ္သူ႔ မ်က္ႏႇာမႇ မၾကည့္ရဘူးလို႔ ကိုယ္တိုင္ အပ္ေၾကာင္းထပ္ေအာင္ ေရးေနတာပဲ။ ဒီေတာ့ အေျပာနဲ႔အေဟာ ညီရမႇာေပါ့။ ျပည္သူ တစ္ရပ္လံုး လိႈက္လိႈက္ လႇဲလႇဲႀကီး ၀မ္းသာ ႀကိဳဆို ေနၾကတာကို ဘာေၾကာင့္ မႀကိဳဆိုဘဲ ေနရမႇာလဲ။ ၀မ္းသာတယ္။ ႀကိဳဆိုခ်င္တယ္။ ေက်းဇူးတင္လို႔ ေရးရင္ ပိုၿပီးေလးနက္ ေစခ်င္လို႔ အရင္က မေထာက္ခံခဲ့ဘူး ဆိုတာေတြပါ ထည့္ေရးလုိက္တယ္။ အံ့ၾသစရာမႇ တကယ့္အံ့ၾသစရာ။ စာေပစိစစ္ေရးက အဲဒီ မေထာက္ခံဘူး ဆိုတာေတြကို ထည့္ခြင့္ေပး လုိက္တယ္။
ေထာက္ခံမဲ တစ္မဲေပးလုိက္ၿပီ
အဲဒါေတြပါတဲ့ 'ခဏႀကီး မဟုတ္ပါဘူး။ ခဏေလးပါ' ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးမႇာ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္နဲ႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တို႔ကို အခ်ိန္ နည္းနည္း ေပးလိုက္ပါ။ တကယ္ကို ခဏေလးပါလို႔ ေရးလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရကို 'စံသံုးခု' နဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ အကဲခတ္ေနမယ္ လို႔လည္း ေရးလုိက္တယ္။
၁။ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ားလႊတ္၊ မလႊတ္ဆိုတဲ့စံ။
၂။ ျပည္တြင္း စစ္ရပ္စဲေရး အျမန္လုပ္၊ မလုပ္ဆိုတဲ့စံ။
၃။ ျမစ္ဆံုေရကာတာ ေဆာက္လုပ္ေရး ရပ္၊ မရပ္ဆိုတဲ့စံ။
အဲဒီသုံးခ်က္ထဲက ျမစ္ဆံုေရကာတာ ကိစၥ အေျဖေပၚသြားၿပီ။ အစိုးရက ျပည္သူ႔ဆႏၵကို အမႇန္ ေလးစား လိုက္နာေၾကာင္း ျပလိုက္ၿပီ။ ေထာက္ခံမဲ တစ္မဲေပးလိုက္ၿပီ။
လြတ္ၿငိမ္း ခ်မ္းသာခြင့္
သီတင္းကြၽတ္လဆန္း ၁၄ ရက္ (အဖိတ္ေန႔) မြန္းလြဲပိုင္းေလာက္မႇာ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ လက္မႇတ္ ေရးထိုးထားတဲ့ လြတ္ၿငိမ္း ခ်မ္းသာခြင့္ အမိန္႔ ထြက္လာတယ္။ အေမွ်ာ္ႀကီး ေမွ်ာ္ရင္း ႏႇစ္ေပါင္းမ်ားစြာ 'ေမွ်ာ္ေမွ်ာ္ သူေမာရရႇာတယ္' ျဖစ္ေနၾကရတဲ့ မိဘ ေဆြမ်ဳိးေတြ ဧရာ၀တီတုန္းကလိုပဲ ၀မ္းသာရႊင္ျမဴး သြားၾကတယ္။ ဧရာ၀တီ ကိစၥမႇာ ျပည္သူ တစ္ရပ္လံုး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ သမၼတႀကီးကို အျပည့္အ၀ ယံုၾကည္ၿပီး အရင္ အႀကိမ္ေတြလိုေတာ့ ျဖစ္မႇာ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ေသခ်ာေပါက္ တြက္ဆထားၾကတယ္။ တစ္ညလံုး အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ၾကဘဲ မိုးလင္းေအာင္ မနည္းႀကီး သည္းခံ ေစာင့္ဆိုင္း ေနၾကရတယ္။ တခ်ဳိ႕က မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ မိုးမလင္းခင္က ေထာင္ဗူး၀က သြားေစာင့္ၾကတယ္။
ေရာင္နီလာၿပီ။ ၿပီးေတာ့ မုိးစင္စင္လင္းၿပီ။ ေထာင္တံခါးႀကီး ပြင့္ၿပီ။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ သူတုိ႔ ျပန္လာၾကၿပီ။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ထဲမႇာ သူတို႔ ပါမလာဘူး။ အရင္ အႀကိမ္ေတြလိုပဲ ေမွ်ာ္ေမွ်ာ္သူ ေမာရရႇာတယ္ ျဖစ္ရျပန္ၿပီ။ ဘာေၾကာင့္လဲ။ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို ကူးေျပာင္းဖို႔ဆိုတာ ေခါင္းေဆာင္ ႏႇစ္ေယာက္တည္း အားနဲ႔ မရႏိုင္ဘူး။ ပါတီ အဖြဲ႕အစည္း ႏႇစ္ခုတည္းလည္း မေဆာင္ရြက္ ႏိုင္ဘူး။ ျပည္သူလူထု အမ်ားစုႀကီးရဲ႕ ေပါင္းစည္း အင္အားနဲ႔ ၀ိုင္း၀န္း လုပ္ေဆာင္ဖို႔ လိုတယ္။ အထူးသျဖင့္ ႏႇစ္ေပါင္း ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ ျပည္တြင္းစစ္ တိုက္ခိုက္ေနရတဲ့ တိုင္းျပည္ တစ္ျပည္အဖို႔၊ တိုင္းရင္းသား အားလံုးနဲ႔ လက္တြဲ ႏိုင္ဖို႔ အင္မတန္ အေရးႀကီးတယ္။ မျဖစ္မေနကို ရေအာင္လုပ္ဖို႔ လိုတယ္။
ေရႊျပည္ေတာ္ ဂိတ္တံခါး
အထဲမႇာ က်န္ရႇိေနရစ္တဲ့ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေတြနဲ႔ တုိင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ ရင္ၾကားေစ့ေရး၊ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ဒီမိုကေရစီ တည္ေဆာက္ေရး အတြက္ အေရးႀကီးဆံုး ေသာ့တစ္ေခ်ာင္း ကိုယ္စီ ကိုင္ေဆာင္ ထားသူေတြ ျဖစ္တယ္။ ေရႊျပည္ေတာ္ ဂိတ္တံခါးက ေသာ့ေလးခ်က္ ခတ္ထားတယ္။ တစ္ေခ်ာင္းက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဆီမႇာရႇိၿပီး၊ ေနာက္တစ္ေခ်ာင္းက သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ကို ေရႇ႕တန္း တင္ထားတဲ့ တပ္မေတာ္ လက္ထဲမႇာ ရႇိတယ္။ ဒီေန႔ တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ အားလံုး လိုလိုဟာ လူငယ္ေတြ ျဖစ္တယ္။ အထဲမႇာ ရႇိေနတဲ့ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေတြနဲ႔ အရြယ္ခ်င္း မတိမ္း မယိမ္းေတြလို႔ ဆိုႏိုင္တယ္။
ေမာ္ကြန္းတင္ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္
သူတို႔ ရြယ္တူ တန္းတူ လူငယ္ေတြခ်င္း အေတြးအေခၚေတြ သိပ္ျခားနားၾကမႇာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေရႇ႕ေတာင္အာရႇ ေဒသမႇာ အခ်မ္းသာဆံုး ျဖစ္တဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဆင္းရဲတြင္းႀကီးထဲက ဆြဲထုတ္ၿပီး ထိုက္တန္တဲ့ ေနရာကို အျမန္ဆံုး ျပန္လည္ ရရႇိေအာင္ လုပ္ေဆာင္ခ်င္စိတ္ေတြ လူငယ္တိုင္းမႇာ ရႇိပါတယ္။ စစ္ေျမျပင္မႇာ လံုၿခံဳေရး ဦးစားေပး လုပ္ေဆာင္ရတာ သဘာ၀ က်တယ္။ ဒါေပမဲ့ ႏုိင္ငံေရး ကိစၥမႇာေတာ့ ႏိုင္ငံေရးကိုသာ ဦးစားေပး စဥ္းစားရပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ဟာ သမုိင္းမႇာ အလႇည့္ အေျပာင္းႀကီး တစ္ခု အျဖစ္ ေမာ္ကြန္း တင္ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ ျဖစ္တယ္။ တပ္မေတာ္နဲ႔ ျပည္သူ ၾကည္ျဖဴ လက္တြဲမႈ ျဖစ္ေပၚ လာႏုိင္တဲ့ အခ်ိန္ျဖစ္တယ္။ ဒီအခြင့္အေရးကို လက္လြတ္ မခံသင့္ဘူး။ အမိအရ၊ ရေအာင္ ယူၾကပါလို႔ တိုက္တြန္း ႏိႈးေဆာ္ လိုက္ရပါတယ္။
လူထုစိန္၀င္း
